nie zarabiam pisaniem na życie. nie muszę się nikomu przypodobać ani pisać po wymaganej linii. piszę co chcę i jak chcę. lata temu zaczęłam publikować swoje pisanie na różnistych literacko-poetyckich portalach i doświadczenie to było na początku dość dziwaczne. jedni od razu mnie 'załapali', a inni wiedzieli lepiej jak to czy tamto napisać. ktoś nazywał mnie nawet nędzną grafomanką, która pisanie powinna natychmiast porzucić dla psychicznego dobra czytelników. kiedyś, dawno temu nawet się tym przejmowałam! no nie od razu żebym nie spała z tego powodu, ale krytykę odbierałam bardzo osobiście. z czasem zrozumiałam, że piszę bo lubię, a jeśli się komuś nie podoba to przecież nie musi czytać. w necie jest mnóstwo 'znawców warsztatu literackiego'. ich 'porady' przedstawiane we wszechwiedzącym tonie teraz już mnie zwyczajnie śmieszą. motto pani sary, które brzmi: 'komentować łatwiej niż pisać' jest bardzo trafne

wracając do nudnego zadania. było naprawdę bezsensowne i zanim się do niego zabrałam przeczytałam wywiad z poetką Urszulą Kozioł. nota bene, zadanie nie miało nic wspólnego z poezją, ale mój umysł potrzebował chwili relaksu przed tym całym durnym zadaniem. babka mówi o poezji tak, że aż chce się jej słuchać. nie ma idealnej recepty na idealny wiersz. nie interesuje jej poezja 'udziwniona', 'zakręcona', sztuka dla sztuki. kiedy słowna gimnastyka idzie w kierunku ekstremalnej akrobatyki - poezja tylko na tym traci. przypomniałam sobie wtedy tych wszystkich wszechwiedzących krytyków i na kolanie skleciłam dla nich wierszyk

a potem już mogłam spokojnie zająć się durnym zadaniem ;)