Aż się uśmiechnęłam w pracy, co wskazane nie jest;P

myslisz, ze jestes smieszna?

nie, nie jestes.

Mroczna M: dlatego z trolami nie dyskutuje nigdy ;)

do wszystkich, ktorzy wyslali mi maile: naprawde sie wzruszylam! serio! bardzo dziekuje za cala korespondencja mailowa. jesli nie odpisuje, to znaczy to tylko tyle ze nie mam czasu. wszystkie maile czytam. i ciepło mi sie robi na sercu, ze mam tylu znajomych. niby wirtualnych, ale co z tego. to Ludzie klepia w klawiatury i wszystkim tym Ludziom bardzo dziekuje!

do Gość: , 213-238-98-35.adsl.inetia.pl

Dlaczego to mama ma być odpowiedzialna za zmianę nastawienia dziecka do ojca? czy nie byłoby raczej logicznym to, że to raczej każde z rodziców powinno się zatroszczyć o szacunek dziecka do s i e b i e, zamiast przerzucać odpowiedzialność na jedno z nich?
Dzieci potrafią się buntować i robić sceny, nikt nie obiecywał, że będzie łatwo. Gdyby każdy rodzić zaraz się poddawał i próbował opchnąć innemu problematyczne dziecko, które burzy mu nastrój szczęśliwości, to ale mielibyśmy popaprane społeczeństwo... :/

Z drugiej strony sama nie wiem czy nie lepiej byłoby utrzymywać mit ojca, zamiast zmuszać go do kontaktów z dziećmi, jak tego nie chce. No, ale o taki pozytywny mit to chyba w naszej rzeczywistości ciężko by było ;)

Trzymajcie się wszyscy ciepło, trzymam kciuki, żeby mimo takich trudności udało się Anulinie wychować dzieci na szczęśliwych dorosłych :)

Witaj,

Dziecko źle zachowało się u ojca, na tyle źle, że ojciec nie podołał nagłemu atakowi 11letniego syna. Zapewne ojciec miał różne drogi zachowania. Zrobił - jak wiemy. Małe dziecko ma raczej lepszy kontakt z matką, więc może uznał, że syn ustabilizuje się u matki - w domu, w którym mieszka?

Ojciec płaci alimenty - tak przynajmniej deklaruje. Dziecko wie, że nie. Skąd to wie? Co jest przyczyną, że mówi - do ojca "debilu"? Czy dajesz na to przyzwolenie? Po co używać słów " kretyn, debil" o ojcu? Na pewno nim nie jest. To, że się nie zgadzacie to widać. Jak ma się czuć dziecko? Jestem synem kretyna? Jestem synem debila? Tata nie łoży na moje utrzymanie? Syn chce być kochany przez mądrych rodziców, chce być z nich dumny, chce mieć w nich oparcie. Tym bardziej chłopiec musi mieć dobre zdanie o ojcu, aby być pełnowartościowym mężczyzną.

Dziecko powinno dostawać nieustannie komunikat: "Rodzice już się nie kochają i to jest dla ciebie synku trudne, ale oboje bardzo kochamy ciebie i dbamy o ciebie. Tata zawsze będzie cię kochał mimo, że mieszka daleko. Tata płaci alimenty i dba o ciebie , bo robi dla ciebie .... to i to. Staraj się tacie nie utrudniać wspólnego pobytu złym zachowaniem."

Ojciec mieszka daleko. Jest poruszony, tzn. dał tego wyraz na blogu. Czemu mieszka tak daleko? Dziecko przeżywa szok za szokiem. Zmienia mu się wszystko - szkołę, sytuację domową, stale ktoś go ocenia, a on ma zachować standard wymagań dorosłych... Przecież to norma jest oczywista - gdy się cierpi jest się agresywnym. Kto potrafiłby być normalnym chłopcem, gdyby myślał, że odrzucił go ojciec? Nawet jeśli nie płaci alimentów - to dziecko nie powinno tego wiedzieć.

Mama musi zmienić nastawienie dziecka do taty. To oczywiste. Czy tata nastawia dziecko przeciw mamie? Tego nigdzie nie widać w waszym pisaniu. Jeśli tak - to oczywiste - ojciec musi to zmienić także. Komunikat powinien być ten sam tu i tu - czyli u obojga rodziców - powtórzę:" my oboje cię synku kochamy!"

Wasza wzajemna animozja - przede wszystkim rani chłopca. Wy sobie życie ułożycie, a syn nigdy nie będzie zrównoważony, jeśli mu nie pomożecie. Na razie ma 11 lat. Co będzie dalej? Problemy raczej rosną z wiekiem. Oby tu było inaczej.

Z tym wyluzowaniem ... Zdobycie dystansu jest ważne. Dlatego może to jest dobra metoda. Jasne, że nikt nie ma całego obrazu sytuacji z nas komentujących. Nie zamierzam Cię atakować. W rozbitej rodzinie można dać dziecku miłość. Spróbuj więc. Nie burz mu obrazu ojca, a ty ojcze obrazu matki.

Cienie i blaski nie znam. Sprawa dla reportera nie moje klimaty. Złośliwości o tkliwym pisaniu - niczego nie budują, podobnie agresja, złe słowa.

Pozdrawiam serdecznie. Życzę Wam prawdziwego uśmiechu na twarzy synka. Ten uśmiech gdy nastąpi będzie dowodem na to, że jest w miarę ok. Ciężka praca i tyle jak w życiu.

Wreszcie coś mądrego. Dzieci uwielbiają używać takich słów do wkurzenia rodziców. Mój czterolatek potrafi powiedzieć do mnie- nie lubię cię. Jedenastolatek użyje innych słów, dużo poważniejszych. Ataki/ napady gniewu i 'wścieklizny' są całkowicie naturalne u wszystkich dzieci- i tych z rodzin rozbitych i tych z pozostałych rodzin. Każdy musi jakoś odreagować codzienny stres- my pracę, dzieci szkołę czy kłótnię z kumplem; my zrobimy to w bardziej stonowany sposób, dziecko po prostu wybuchnie. Podpinanie 'złego' zachowania dziecka pod sytuacje domowe nie zawsze jest słuszne. One tez mają prawo wku**wić się ot tak. A co, nie są ludźmi?

Btw, ja czekam na odpowiedź z mojego sadu i nie tracę nadziei, że postanowi dać mi trochę przerwy od bachorków:D

Anulina jest konsekwentna wychowując dzieci. I pewnie w każdej innej dziedzinie. Aż miło przeczytać, bo to rzadkie. Tak, jak sama nie oddaje syna do wymiany kiedy Się Popsuł, Zabarykadował w Pokoju i Szantażował, tak też nie przyjmuje syna od ojca w ramach reklamacji, kiedy syn zaczyna mówić Brzydkie Wyrazy i jest Ogólnie Wredny, skoro umówiła się, że przez parę dni będzie niedostępna a syn w tym czasie u ojca. Z całym swoim urokiem i z całą swoją wrednością nastolatka. Z dorosłą osobą się umówiła? Z dorosłą. No więc? To jest właśnie ta mroczna część wychowania dzieci - informacja dla tych komentujących, którzy dzieci znają tylko z teorii oraz dla tych ojców, którzy wychowanie znają tylko z teorii, bo Dużo Pracują - trzeba być czasem nieludzko konsekwentnym. I znosić bachory w ich najgorszych momentach, jak gdyby nigdy nic. Ojciec miał swoją szansę nawiązania relacji z synem i omal jej nie zaprzepaścił. Tak, jedenastolatki Potrafią Kurwa. I niekoniecznie po mamusi czy tatusiu. Oczywiście nie wiadomo, co okaże się lepsze, tak za dwadzieścia lat, czy żelazna konsekwencja czy pozwolenie Młodemu na rozdawanie kart i podjęcie decyzji kto, kiedy i w jaki sposób ma go wychowywać. Psychologowie stawiają na konsekwencję i jasne zasady. Ale nie dają bliższych wskazówek, o Egipcie nigdzie nie piszą, o opcji z wanną też nie i generalnie, jak przychodzi co do czego za te dwadzieścia lat, nigdy ich obok nie ma. Można stawiać inaczej. Michowi nie spodoba się matka, pojedzie do ojca, nie spodoba się ojciec - pojedzie do matki. Będzie ich trzymał w szachu i będzie panem sytuacji, ale potem? Potem przestanie wierzyć w słonie i niechybnie się stoczy... To rodzice, rozwiedzeni czy nie, powinni mu dawać poczucie bezpieczeństwa, wyznaczać granice, i blablabla. Mimo rozwiedzenia a może szczególnie wtedy. No i kochać, kochać bardzo, jasne, ale kochanie to nie tylko gadanie o kochaniu. A nawet nie zwłaszcza. Acha, jeszcze jedno. Dlaczego to Anulina ma ponosić konsekwencje niepowodzeń rodzicielskich ojca? Bo on jest wciąż niedojrzały? To doskonałe, naprawdę.