Trzymaj się ciepło Anulinko... Jak chcesz to mogę być świadkiem w twej sprawie przed Wysokim Sądem. Będę bardzo wiarygodna, skażą i ciebie, i mnie :-)

Nie będę oklaskiwać heroizmu matki samotnie wychowującej WŁASNE dzieci. To miało byc śmieszne albo chociaż zabawne? Jest raczej żałosne i smutne. Sama się przed sobą tłumaczysz. Szkoda...

Anulino, jam Twoja fanka, pozdrawiam serdecznie :-))

ja pozwolę sobie potraktować ten wniosek jako szablon i po zmianie/dopisaniu kilku punktów również wyślę takowy do sądu właściwego dla mojego miejsca zamieszkania. może zadziała? może zabiorą te moje bachorki choć na chwilę?? :)

Widzę, iż motywem przewodnim wszystkich blogów jest rozwód dwojga ludzi! Żal mi jest moich przedmówców tzw "fachowców", nie znających sytuacji od wewnątrz sprawy a udzielających się kto ma racje, kto jest kretynem itd. Dziwi mi też fakt, iż anulina przyjęła metodę opisywania (może oczerniania "byłego męża") Nikt z nas nie wie co było tematem rozstania więc nie ma co dywagować kto jest winien a kto nie ! Sądzę, że blog nie jest miejscem do rozstrzygania takich problemów, pamiętając iż nic w internecie nie ginie - a co będzie kiedy to Michał syn wejdzie i przeczyta ów blogi ? Dowie się że może to mama albo tata miał kochanka/e. Żadnej z stron nie współczuje bo naprawdę żal mi jest tylko dzieci ! Bo po co wypisywać takie wielkie posty, lepiej ten czas wykorzystać na opiekę nad dziećmi. Obdarzyć ich odrobiną uczucia a nie tylko traktować ich jak "kartę przetargową" w dogryzaniu drugiej stronie!

Zgadzam się z on_ . Wy chyba jesteście wierni Anulinie a nie blogowi. Szkoda że ojciec nie pisze bloga ciekawe jakie anulina pisała komentarze:)

Pewnie najlepiej sie pozalic sie na los matki ze musi wychowywac, to mozna oddac dzieci do domu dziecka i problem z glowy.

Tez popieram blek, ojciec odwozi dziecko a matka udaje ze jej nie ma....ojciec nie umie sie zajac matka chce pokazac ojcu co ona przezywa a dzieciak stoi i wali w drzwi, zenada.

Do blek, on_, popieram, marta80: widać, że nie jesteście stałymi czytelnikami i przywiało Was z innych otchłani internetu (lub też z otchłani znajomych tatusia z reala). Sprawiacie wrażenie jakbyście komentowali coś czego nie napisano ;).

A 'popieram' popiera bleka też w tym czego nie napisał. Zero spójności.

Marta80- nie chodzi o wierność Anulinie/blogowi czemukolwiek. Po prostu nie przekonasz rzeszy czytelników, którzy przychodzą tu od lat, że zostało tu napisane coś, czego Anulina nie napisała. Nie jest to kwestia wierności (nikomu i niczemu), ale kultury osobistej i szacunku do internautów. Jak się to traci, ludzi przestają wchodzić i czytać. I zostają sami spamerzy i trolle. Choć akurat ten blog nie jest pisany dla czytelników. Jest on swoistym oddechem dla Anuliny (ktoś to kiedyś tak ładnie opisał), i myślę, że prowadzi go przede wszystkim dla siebie. I tak być powinno, i tego jej życzę. Życzę tego każdemu blogerowi.

Zresztą nie rozumiem takiego krytykowania, dla samego krytykowania. No a jak nawet ktoś Anulinę lubi, bo lubi ją czytać. Ten blog istnieje już lata. To co? Wchodzimy i czytamy to znaczy, że nam się podoba. Nie rozumiem gdzie jest różnica w tym, ze lubimy bloga lub Anulinę (lub dziwne odniesienie do wierności)- skoro jej nie znamy osobiście to jest dla nas jednym- ona i jej blog. Nie wiemy o niej nic więcej. Więc co to za podział?

Plus jeszcze co do krytykowania- też nie rozumiem zostawiania jakiś skrajnie negatywnych komentarzy. Pełnych przeświadczenia, że siedząc przed komputerem i to pisząc pewnie kocha się te dzieci bardziej niż ich matka, a już na pewno wie się lepiej co jest dla nich najlepsze.

Ja tam się ngdzie nie doczytałam, że chciał zostawić dziecko sąsiadce.

Droga Anulino, podobnie jak kilku komentatorów jestem Twoją milcząca czytelniczką od kilku lat. Rozumiem, jak niepięknie musiałaś się poczuć przepraszając swoich czytelników za tę dziwna komentatorska jazdę pod poprzednim wpisem. W mojej opinii - pisząc o wszelkich zawirowaniach życiowo-wychowawczych pokazujesz na czysto to, co "z życia wzięte" udowadniając, ze nawet do najtrudniejszych spraw da się przykleić poczucie humoru. Natomiast bardzo współczuję Ci czytelników, którzy nie dostrzegają inteligencji i szacunku do czytających przejawiającego się np. w tym, że oszczędzasz nam cały proces trawienny, który nie ma nic wspólnego z łatwizną. Dlatego, moja droga, przekazuję Ci serdeczne uściski oraz wyrazy głębokiego szacunku. Gdybym mogła być matką, chciałabym być taka matką jak Ty. Życzę Ci wszystkiego najlepszego pod słońcem.