wybrałam numer opisany 'Y'. liczyłam na to, że jeśli nie odbierze to usłyszę pocztę i Y przedstawi się tam imieniem, i dodatkowo koniecznie nazwiskiem. wtedy problem z głowy, legitymowanie odpada

niestety nie miał włączonej poczty. po kilku piiiiik usłyszałam znajome tii dii dii co oznaczało, iż abonent nie raczył odebrać. jesli oddzwoni to muszę mieć bajke. dobrą bajke zeby zechciał sie ze mną szybko spotkać. jestem jednak za szybka. zaplanuję robię i nie marnuję czasu na zbęde myslenie. o dzwoni. odbieram

Y: cześć. dzwoniłaś

ja: cześć... dzwoniłam... (za szybko zadzwoniłeś! dobra bajka nie jest jeszcze gotowa! ba! żadna bajka nie jest jeszcze gotowa!)

Y: co tam?

ja: aaaa tak sobie pomyślałam... (nieprawda oczywiście z tym myśleniem) że moglibyśmy... sie spotkać

Y: super. teraz?

ja: (no on musi mieć ful czasu skoro może sie ze mną spotkać natychmiast... na pewno siedzi na bezrobociu i odmierza czas pomiędzy kolejnymi wizytami w pośredniaku...)

Y: jesteś tam?

ja: jestem. jestem. to za 10 minut w (tutaj wymieniam małą knajpę nieopodal. jeśli zgodzi sie za 10 minut to mieszka gdzieś w pobliżu)

Y: uda mi sie dojechać za jakieś 40 minut

ja: (nie mieszka)

docieram do punktu zbornego z bagażem w postaci żywego inwentarza tj dwójki dzieci w wieku 10 i 5 lat. rzucają sie na lody co gwarantuje ok 10 minut ciszy i spokoju. ja czekam na Y i obmyślam plan

sytuacja idealna: Y wchodzi, kładzie na stoliku portfel (faceci często tak robią). portfel jest zdezelowany i podarty. dzieci trącają go niechcący. portfel spada na ziemię. w locie przez dziure wypada z niego dowód osobisty i toczy się prosto pod moje krzesło. schylam sie i w dwie sekundy dokonuję legitymacji

sytuacja idealna ma to do siebie że nigdy nie chce sie przytrafic. nawet jeśli portfel będzie porwany to na 100% dowód osobisty Y nie ma formy kulistej. z toczenia więc nici

sytuacja optymalna: przyjdzie Y. zadzwoni jego telefon. Y odbierze i przedstawi sie imieniem i nazwiskiem. tak. poczułam powiew optymizmu (pachniał pizzą którą piekli obok). tak. to może sie zdarzyć. ale ania, bądźże realistką...

sytuacja rzeczywista: wchodzi Y

Y: cześć

ja: cześć

Y: (spogląda na dzieci) jesteście Michał i Michalina?

ja: (nie mówiłam mu o dzieciach, a juz na pewno o ich imionach!)

dzieci: (mruczą 'dzień dobry' i potwierdzają skupione na układaniu puzzli, które dostały od kelnerki)

Y: (ni z tego ni z owego) czytam twoje blogi. z ciachem przesadziłaś. w nazwisku nie mam s (wyjmuje dowód osobisty i mi podaje... nic nie widze ze stresu. dowód zlewa sie w rózowo-czarna palmę)

ja: (spinam sie mocno niczym klamerka na swoim pierwszym praniu, a Y patrzy radośnie na całą czeredę obok tj na mnie wygłupioną i na dzieci zajęte puzlami)

Y: dobra, co pijemy?